انتحاري

د ښوونځی د انګر دروازه خلاصه وه، زوړ باغوان دلیونتوب سندري ویل. خوله یی کږه وږه کیده او هرې خوا ته منډې وهل او اپلټي ویل.

انګر ته د ننه شومه. مریم مې ولیده چې لکه نیمه حلاله چرګه غوندې رپیده، سپین سالو یي غاړه ته لویدلی وه او په سره ګلانو رنګینه شوې وه.

عجیبه بوی او عجیبه ډوري و. د ښونځۍ انګړ لکه د ولسوالي بازار د قصابانو سرای غوندې ګرځیدلې وه، د ښونځۍ خونې لکه د خان اکا کلا نړیدلی او تک توره ټپه و.

لومړی مې ګومان وکړ چې خوب وینم، خو کله چې د مریم رپیدا او د زرغونې په وینو لیت پیت چوټیان مې په لاس ښکل کړ، نو هله پوهه شومه چې په رښتیا قیامت شوې ده او هغه هم د دا دونیا قیامت!!!

Advertisements

تظاهرات برضد ایران در کابل

ده ها باشنده کابل در آستانه سالروز وفات آیت الله
خمینی رهبر مذهبی ایران، در مقابل سفارت ایران در کابل تظاهرات کردند. تظاهرکنندگان
خواستار پایان دادن به مداخلات ایران در امور داخلی افغانستان شدند
.

معترضان در جریان تظاهرات علیه ایران شعار می دادند
و پلاکارت هایی را حمل می کردند که در آن کاریکاتور خامنه ای رهبر مذهبی ایران، تصاویری
از چهره های جهادی و اعضای پارلمان افغانستان بودند. تظاهرکنندگان، شعار مرگ بر ایران
و مرگ بر حامیان ایران را سر می دادند. اگرچه برخی از تظاهرکنندگان به خبرگزاری بخدی
گفتند که آنان برای قطع مداخلات ایران و پاکستان تظاهرات کردند اما بیشتر شعار ها و
پلاکارت هایی را که معترضان حمل می کردند، علیه ایران بود. معترضان تصاویری ازکریم
خلیلی، سید مخدوم رهین وزیر اطلاعات و فرهنگ، عطامحمد نور والی بلخ، محمد محقق، لطیف
پدارم و احمد بهزاد اعضای ولسی جرگه را حمل می کردند که روی آن نوشته شده بود، دست
بوسان ا یران. در یازده سال گذشته، چندین بار علیه ایران در کابل و بخش های افغانستان
تظاهرات شده است. معترضان می گویند که ایران و پاکستان دو کشور همسایه همواره در امور
افغانستان مداخله می کنند. این دو کشور اما همواره این موضوع را رد کردند. با این حال،
ده ها مامور پولیس امنیت تظاهرات امروز علیه ایران در کابل را تامین کرده بودند
.

د مور ورځ په یاد

مورې!

دا د ژوندون جبر
د
ی، چي له تا څخه لېرې
یم، يو بل په مياشتو میاشتو نه وينو او له خپل حاله سم نه خبرېږو.

هېر مې نه ده؛ خوشاله کورته راغلم، ته هم خوشالي وې. پرته له دې چې زما د
خوشالۍ پر لامل پوهه شې، پر شونډو دې موسکا خوره شوه.

زه پوهېږم چې زما خوښي ستا خوښي ده.

ستا دا جمله لا اوس هم زما په ماغزو کې انګازې کوي: ((ولې زويه؟!))

زه غمجن کورته راغلی وم. ستا په ژړغوني؛ خو مينه ناک انداز نورې جملې هم
وويلې:

((ګرانه ولې داسې غمجن ښکارې!؟ زما د زړه پر ټوټه باندی څه شوی ده؟))

ستا همدا پوښتنې زما د خپګان د له منځه وړلو لپاره بس وې.

او

ستا غيږې تل د مهربانۍ او ښېرازۍ احساس راکاوه.

مورې!

اوس جسما زما او ستا تر منځ سلګونو میله واټن دي؛ خو زه لا هم ستا سيوری تر
خپل څنګ وينم. فکر کوم، هغه د نجات پریښته يې! هغه چې خدای زما د ساتلو لپاره
ګمارلې ده.

هو مورې، دا منم، چې درنه لېرې يم؛ خو زما د زړه له هر درب سره ستا نوم
انګازې کوې.

مورجانې!

ستا ورځ رالنډه شوې ده. هر څوک خپلې مورته سندرې وايي، شعرونه ليکي او ډالۍ
ورته جوړوي. دوی د مور ورځ په ښه شوق لمانځي، خپلو ميندو ته ډالۍ ورکوي او په
وړاندې يې د مور مينه تر لاسه کوي.

ډېری به د مور په غيږه کې د خوشالي احساس وکړي؛ خو زه؟!

زه به د تېرو کلونو يادونه تکرار کړم، تکرار کړم… تر هغې چې مې ښېرازه
کړي.

ګرانې مورې!

تېر کال چې مې د ګلو ګېډۍ درته نيولې وه، د کوټې د هيندارې پر مخ ځوړنده وه
او ورو ورو وچه شوه؛ خو سږکال به څنګه شي؟

زه د ګلو ګېډۍ چاته ورکړم؛ چاته مورې؟!

مهربانې!

راشه! راشه، چې د مور د ورځې ډالۍ ستا مبارک حضور ته وړاندې کړم. ما یواځې
مه پرېږده! مه پرېږده چې لاس وغزوم؛ خو څوک نه وي چې د ګلو ګېډۍ راڅخه واخلي.

بيا به زه څومره خړ او خجالته شم مورې!

 

ګرانې مورکې!

نور مې ژړا وار نه راکوي. نور څه نه شم ليکی. يوازې همدا ويلی شم: 

((مورې،
ورځ دې مبارک شه!!!
))          

شعیب- May
2012
       

 

لنډه کیسه

یو سړی له خپل ماینه(ښځه) 

سره په بازار کښې روان و، چې یو ځوان ور په مخ یي ورغی او ورته وویل: لالا اجازه ده چې یو څو شیبې ستا ماینې وګورم؟

سړی یو وار په خشم سو ځوان ته په ښکنځلو پیل وکړ او ورسره لاس په ګریوان سو.
ځوان ورته چوپ ولاړ و په ارامه او نرمه لهجه یي سړی ته وویل:

میخواهم بنویسم

بسم الله الرحمن الرحیم

میخواهم دوباره نوشتن را آغاز نمایم، باز بنویسم و بازهم بنویسم حتی با دلی پر از خون

میخواهم در هنگام نوشتن به هیچ چیزی جز نوشتن فکر نکنم، به هیچ چیز

نه به 2 میلیون شهید در زمان جهاد و مقاوت افغانها در مقابل روسها، نه به 6 میلیون مهاجر و خانه بدوش

نه به نیم میلیون معلول ومعیوب و نه به میلیونها آسیب دیده مادران داغدیده، زنهای بیوه، و بچه های یتیم.

نه به تجاوز آمریکا و تمام دنیای کفر بر حریم پاک وطن ما فکر کنم و نه صدها هزار شهیدان اردو وپلیس ملی و افغانهای بیگناه و بیدفاع

نه آن جور وفسادی که به برکت خارجی ها رواج شد و نه همسایه های شیطان وگرگ صفت افغانستان عزیز

نه به سوختاندن مکاتب، و نه به تیزاب پاشی بر روی دختران متعلم و نه هم به هزار انتحاری و ماین گذاری

نه به آن فضای وحشت و ترسی که فراگیر شده و نه هردم شهیدی هر افغان

میخواهم بنویسم که ای افغانهای غافلگیر شده!

برخیزید که دشمن در کمین است

غفلت را کنار بگذارید و همت را ببندید بکار

بیایم با هم آغاز کنیم و منتظر منجی از آسمان نباشیم

بیایید که باهم دست به دست هم داده و با علم افغانستان خود را بسازیم



باید بردستان مهاجرین افغان در ایران بوسه زد

هیچ لغتی کامل‌تر و جامع‌تر از لغت «نژادپرستی» بیان‌کننده رفتار ما
ایرانی‌ها درقبال افغانی‌ها نیست. البته اصطلاحات، الفاظ و لغات دیگری هم
می‌توان برای توصیف رفتار ما، ظرف سه دهه گذشته در قبال افغانی‌هایی که از
بد سرنوشت و حادثه به ایران پناه آورده‌اند، به کار گرفت؛ «مغرضانه»، «ناقض
اصول اولیه حقوق بشر»، «غیراسلامی»، «غیراخلاقی»، «مغایر با قانون اساسی ج.ا.ا»، «خجالت‌آور»، «مغایر با اصول و کنوانسیون‌های بین‌المللی در مورد حقوق پناهندگان» و سایر اصطلاحات مشابه و هم‌ردیف.





اما هیچ‌کدام آنها به درستی و کامل‌بودن
«نژادپرستی» و «تبعیض‌نژادی»
‌نیست. نه به واسطه آنکه فرماندار اصفهان یا یکی دیگر از مسوولان پایتخت
صفویه آنان را از بالارفتن از تپه‌ها و صخره‌های «کوه صفه» محروم ساخت؛ نه
به واسطه آنکه مقامات با فضل و کمال استان مازندران هفته پیش اعلام کردند
که اجازه نخواهند داد هیچ افغانی اعم از آنکه حضورش در کشور قانونی است یا
غیرقانونی، به استان‌شان بیاید، نه به واسطه آنکه رفتار موهن، غیراخلاقی و
غیرانسانی ما ایرانیان که البته پرچم‌دار علم، دانش، تمدن، فرهنگ و معرفت
هستیم در قبال افغان‌ها در ایران واقعا حکایتی است، بلکه به واسطه نفس
نگاهی که ما به افغان‌ها داریم.



نگاهی که بهترین تعریفی از آن
می‌توان داشت آن است که بگوییم یادآور نگاه سفیدپوستان آمریکایی نژادپرست
به سیاهپوستان، یا نگاه سفیدپوستان اروپایی‌تبار ساکن آفریقای جنوبی در
زمان رژیم آپارتاید به آفریقایی‌ها. ای‌کاش حکایت تلخ رفتار ما با افغان‌ها
فقط محدود می‌شد به مقامات اصفهانی یا مازندرانی. انسان می‌توانست بگوید
که یکی دو مقام مسوول کج‌سلیقگی و غرض‌ورزی کرده‌اند. ای‌کاش اینگونه بود.
بدبختی آن است که موضوع به کج‌سلیقگی دو یا چند مسوول سطحی‌نگر و بی‌دانش
در اصفهان یا مازندران محدود نمی‌شود.



واقعیت آن است که رفتار
ناشایست، تبعیض‌آمیز و مغایر با اصول و موازین حقوق پناهندگان ما با
افغان‌ها خیلی عمیق‌تر از این حرف‌هاست. برای درک عمیق رفتار غیرانسانی ما
با افغان‌ها کافیست میان رفتار غربی‌ها با پناهجویان ایرانی که به کشورهای
مختلف اروپایی، آمریکا، کانادا یا استرالیا پناهنده شده یا مهاجرت
کرده‌اند،‌ یا رفتار ما ایرانی‌ها با افغان‌ها مقایسه‌‌ای ‌نماییم. به
عنوان یک قاعده کلی و حسب موازین بین‌المللی، هر پناه‌جو که به یک کشور
غربی ورود می‌کند، بعد از مدتی که به عنوان یک پناهجو پذیرفته می‌شود از
همه حق و حقوق‌هایی که اتباع آن کشور برخوردار هستند، برخوردار می‌شود.
صرفنظر از آنکه پناهجو قانونی یا غیرقانونی وارد آن کشور شده است. طبیعی
است که اگر او غیرقانونی به آن کشور داده شده باشد، مدت زمانی که به
پرونده‌اش رسیدگی می‌شود خیلی طولانی‌تر خواهد شد تا زمانی‌که او قانونی به
آن کشور مهاجرت کرده باشد.



اما به هر حال بعد از آنکه یک پناهجو
در هیبت یک پناهجو یا مهاجر در کشور میزبان پذیرفته می‌شود، همان‌طور که
گفتیم شهروند آن کشور می‌شود. اگر جرمی یا خلافی مرتکب شود، با همان
قوانین، مقررات و ضوابطی که در مورد شهروندان خود آن کشور جاری است محاکمه و
مجازات می‌شوند؛ از کلیه خدمات شهروندی و رفاهی که اتباع کشور میزبان از
آن برخوردارند، برخوردار می‌شود. اعم از آموزش و پرورش رایگان، خدمات
درمانی و بهداشتی، ‌حقوق ایام بیکاری، حق اولاد و قس‌علیهذا. به بیان دیگر،
یک مهاجر ایرانی پس از آنکه به عنوان مهاجر در سوئد، نروژ، دانمارک،
انگلستان، فرانسه، آلمان، کانادا، آمریکا یا استرالیا پذیرفته می‌شود با وی
همانند شهروندان همان کشور رفتار می‌شود. حاجت به گفتن نیست که این
امتیازات شامل اعضا خانواده و وابستگان او هم می‌شود حتی اگر آنها به هنگام
ورود به آن کشور، همراه وی نبوده باشند.



اما در ایران؛ یک
پناهجوی افغانی صرفنظر از آنکه قانونی وارد کشور باشد یا غیرقانونی، صرفنظر
از آنکه یک سال در ایران اقامت داشته باشد یا ۱۰ سال یا ۳۰ سال، از هیچ حق
و حقوقی برخوردار نمی‌شود. یک افغانی که فی‌المثل ۲۰ سال است در ایران
زندگی می‌کند و همسر و فرزند دارد مثل آب‌خوردن ممکن است توسط نیروی
انتظامی از کشور اخراج شود. و باز هم ای کاش این، همه تراژدی بود!




مشکلات عدیده‌ای بر سر راه ثبت‌نام و به مدرسه‌رفتن فرزندان افاغنه در
ایران وجود دارد. بعضا آنها را به مدارس راه نمی‌دهیم، بعضا از آنها هزینه
آموزش و پرورش فرزندان‌شان را می‌گیریم، ‌بعضا به آنها مدرک نمی‌دهیم و
بعضا اگر یک افغانی مجبور شود فرزندش را از مدرسه‌ای بیرون آورده و به
واسطه تغییرشغلش به منطقه یا شهر دیگری ببرد، به عذاب الیم دچار می‌شود.
افغان‌ها، دفترچه خدمات درمانی ندارند و از همان حداقل‌هایی که به‌هرحال
تأمین‌اجتماعی برای کسانی‌ که دفترچه خدمات درمانی دارند یا فراهم می‌کند،
بی‌بهره‌اند.



فی‌الواقع هر امر اجتماعی که مستلزم ارائه «فتوکپی
شناسنامه» و «کارت ملی» می‌باشد، افغان‌ها عملا از آن محرومند به این معنا
که افغان‌ها نه می‌توانند حساب بانکی داشته باشند؛ نه می‌توانند منزل یا
اموال منقول یا غیرمنقولی را خرید و فروش نمایند، نه می‌توانند گواهینامه
بگیرند، نه می‌توانند مدرسه بروند و نه می‌توانند استخدام شوند، نه حتی
می‌توانند در یک بیمارستان به صورت رسمی بستری شوند نه می‌توانند برای
خدماتی اعم از تجاری، زیارتی یا غیر آن ثبت‌نام نمایند و نه هیچ امر و کار
دیگری. فرقی هم نمی‌کند که چند سال در ایران بوده‌اند. یک افغانی و
خانواده‌اش که ممکن است ۳۰ سال هم در ایران زندگی کرده باشند، همین وضعیت
را دارند.



از همه اینها اسفناک‌تر و غیرانسانی‌تر، رفتار ما با
کودکان معصومی است که ثمره ازدواج یک افغانی با یک ایرانی می‌باشد. در سه
دهه گذشته، هزاران خانم یا دوشیزه ایرانی با افغانی‌ها ازدواج کرده‌اند.
حاصل این هزاران ازدواج، ده‌ها هزار کودکی است که مادرشان ایرانی و پدرشان
افغانی است. می‌دانم که خیلی از خوانندگان باور نخواهند کرد، اما از نظر
مقامات ایرانی، این افراد وجود ندارند. چون مسوولان ما، این ازدواج‌ها را
به رسمیت نمی‌شناسند، یعنی ازدواج با «اتباع بیگانه»‌ را به رسمیت
نمی‌شناسند، بنابراین ثمره این ازدواج‌ها را هم به طریق اولی به رسمیت
نمی‌شناسند. لذا به فرزندان این ازدواج‌ها شناسنامه نمی‌دهند. بنابراین
ده‌ها هزار ایرانی که امروز بسیاری از آنها به سنین بالای ۱۸سال رسیده‌اند،
در کشور هستند که چون شناسنامه ندارند، وارد هیچ امر و حوزه اجتماعی
نمی‌توانند بشوند.



نه می‌توانند به مدرسه بروند، نه تصدیق رانندگی
بگیرند، نه بیمه شوند، نه حساب بانکی داشته باشند و نه هیچ چیز دیگری. این
رفتارها را که ما با هم‌کیشان مسلمان‌مان که تازه هم‌نژاد ما هم هستند،
انجام می‌دهیم، مقایسه کنید با رفتار غربی‌های بی‌دین و مذهب در دانمارک،
نروژ، فرانسه، انگلستان، کانادا و آمریکا با ایرانیانی که نه هم‌کیش و آیین
غربی‌ها هستند، نه هم‌نژاد و هم‌تمدن آنها. سال گذشته در مجلس طرحی تهیه
شد که به مشکلات فرزندان ازدواج‌های ایرانیان با افغان‌ها رسیدگی شود. اما
نمایندگان کمیسیون قضایی مجلس در همان مرحله رسیدگی در کمیسیون، آن را از
دستور کار خارج کردند و یکی از مسوولان آن کمیسیون به مطبوعات توضیحات کافی
داد که چه خطر عظیمی از بیخ گوش ملت متمدن، مسلمان و بافرهنگ ایران گذشت.




چه اگر آن لایحه به تصویب می‌رسید خطرات عظیمی متوجه امنیت ملی‌مان می‌شد.
هیچ‌کس هم که از آن بزرگوار و نه از سایر بزرگواران کمیسیون قضایی و حقوقی
مجلس نپرسید که روشن‌شدن وضعیت حقوقی ده‌ها هزار انسان که تنها جرم‌شان آن
بوده که از مادری ایرانی و پدری افغانی به دنیا آمده‌اند، چه خطری را
متوجه امنیت ملی ایران می‌کرد؟



به عنوان یک ایرانی، از ملت بزرگ
افغان که برخی ازهم‌میهنانم اینگونه زشت و غیرانسانی با آنها رفتار
می‌کنند، پوزش می‌طلبم. در برابر همه افغان‌هایی که خیابان‌های شهرم را
تمیز می‌کنند، ساختمان‌های شهرم را می‌سازند، در گاوداری‌ها و سایر مشاغل
دشوار شهرم، شرافتمندانه کار می‌کنند، به عنوان نگهبان، آبدارچی و مستخدم و
مشاغل دیگر نقش ارزنده‌ای در تولید ناخالص ملی کشور هم دارند، سر تعظیم
فرود می‌آورم و دستان خسته و پینه‌بسته‌شان را با همه وجود می‌بوسم و بر
روی سرم می‌گذارم.



-صادق زیباکلام، پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی-




توضیح: این مطلب سال گذشته در هفته نامه آسمان منتشر شده بود. با توجه به
کشمکش مرزی اخیر و گزارشهای مربوط به کشته شدن کارگران افغان در سایت
افغانستان مونیتور بازنشر شد.

ایران بیاهم د ملکی افغانانو په وژنه نړیوال بشری جنایت وکړ

د افغانستان سره د ایران په سرحد کې د لسګونه هغو
افغانانو د وژل کیدو یا ټپیکیدو حال ورکړ شو چه هغه هیواد ته د مذدوری
لپاره په قچاق ډول تلل

د فراه د والی ویاند
عبدالرحمن ژوندی وویل ایران ته په قچاق ډول د تلونکو څه د پاسه درې سوه
افغانانو یوه ډله تیره ورځ مازیګر د فراه ولایت لاش جوین ولسوالۍ سره د
ایران پوله غورغری او او میلک سیمه کې د ایرانی سرحدی ځواکونو وسله وال
برید لاندې راغلی دی، چه یواځې یونیم سل تنه یې په مړه یا ټپي حال
افغانستان ته راړول شوی دی د پاته کسانو برخلیک لانده معلوم.

ژوندی
وویل یاده سیمه کې مخابراتی شبکی کارنه کوی ځکه نو د پیښې د قربانیانو
دقیق شیمر نده معلوم. ویویل تیر مازیګر فراه مرکزی روغتون ته ۹ تنه ټپيان
راوړل شوی دی چه د هرات، بادغیس او تخار اوسیدونکی دی. ژوندی په ډاډ سره
وویل چه دوی غیر ناحق ویشتل شوی دی ایران ته د خوارۍ لپاره تلل هیڅ کوم
یویې قچاق یا بل جنایت باندې نده مرتکب شوی.

د شندند
ولسوالۍ اړوند یوه ټپي د فراه روغتون کې خبریالانو ته وویل چه د درې قچاق
وړنکو په زریعه ایران ته هرتن د ۷ سوه زره ایرانی تومانو بدل کې ایران ته د
تللو تړون کړی و  چه یو د انسانو قچاق وړنکی  یې ایرانی دوه  افغانان وه
 د سرحدی پولیسو له لوری یې ډاډ هم ورکړی و « خو د ایران پولی ته په اوښتو ۴
تر۵ کلومتره هغې خاورې ته پلی لاړو چه د ماشیندار تر یوې ضربې وروسته د
دریش غږ راباندې وشو مونږ ټول ودریدو لاسونه مو پورته کړه هغوی د فغانستان
په لور د شاتګ امر راته وکړ مونږ افغانستان ته په راسنیدو مومنډه پیل کړه
خو  ترشاه یې ډزې راباندې پیل کړې غوغاجوړه شوه  ډیرمړه او لږ په ټپي یا هم
په منډه را واوښتو خدای خبر چه ملګری به موڅه شوی وی»

دلاش
جوین د ولسواالۍ یوه امنیتی مقام د نوم د نه خپرولو په شرط نن پېښه ډیره
دردونکې وبلله زیاته یې کړه دوی ته تر ۵۰ پورې ټپیان رسیدلی دی چه له منځه
یې د ۱۰ تنو روغتیایی حال نازک وباله او په فراه سربیره هرات او نیمروز ته
یې د درملنې لپاره واستول  ده په ایرانی خاوره کې د ۹ تنه افغانانو د مړیو
هم وویل خو تراوسه ایرانیانو اجساد  ندی ورته سپارلی.

په
ایرانی سرحد کې دافغانانو ډله یزه وژنه څه نوی خبره نده بلکې تیرکال د
هرات اسلام کلاسرحد کې هم ۱۳ تنه افغانان په ورته  ډول ایرانی پولیسو ووژل

که
څه هم په لومړی سرکې ایران دغه موضوع باندې منکر شو  خو تر شپږ میاشتو
وروسته یې کورنۍ وتوانیدې چه اجساد یې د ایران او د افغان سرحد ۲۵ کیلومتری
د تی اباد  نومی ښار یوه هدیره کې پیدا او بیرته راولیږدوی  باید ووایم چه
ایران لا د فراه په تازه پیښه څه ندی ویلی.

سرم فدای وطنم

آمادگی های نیروهای نظامی کشور عزیز مان برای دفاع از حملات احتمالی نظامیان پاکستان در ولسوالی گوشته – در نزدیک دیورند



آنهایی که صادقانه و جان به کف برای حفاظت از وطن (مادر) خود پا برهنه می کنند، خداوند یار و مددگار شان باد



آمین!