نیست شوقی که زبان بازکنم……

    شاعره جوانمرګ نادیا انجمن                    لوی خدای دې په جنتونو ونازوي

 

نیست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟

من که منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم

چه بگویم سخن از شهد، که زهر است به کامم

 وای از آن مشت ستمگر که بکوبیده دهانم

نیست غمخوار مرا در همه دنیا که بنازم

چه بگریم، چه بخندم، چه بمیرم، چه بمانم

من و این کنج اسارت، غم ناکامی و حسرت

که عبث زاده‌ام و مهر بباید به دهانم

 دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت

من پربسته چه سازم که پریدن نتوانم

گرچه دیری است خموشم، نرود نغمه ز یادم

زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم

یاد آن روز گرامی که قفس را بشکافم

سر برون آرم از این عزلت و مستانه بخوانم

 من نه آن بید ضعیفم که ز هر باد بلرزم

دخت افغانم و برجاست که دایم به فغانم

Advertisements

”زه مهاجره مرغۍ“

 

ځوانیمرګه حسيبه شهيد



کټ مټ ددې کلي د جنګ په شانې
راته معلومه نه ده
د ښونځي لاره مې
په لوګو وموندله
اولومړنۍ زده کړې مې
د راکټونو د درزا په بدرګه کړي ديٍ .

تر منځني ښونځي
مې د ماینونو تر منځ لار وهلې .
او لوړې زده کړې مې
د بل اسمان تر سورې لاندې .
پردو کوڅو کې کړي .

ما بې کورۍ کې تجربه کړې ده
بې وطني مې فلسفه ده د ژوند
ما د کړاو او له دردونو څخه زده کړه کړې
تنها ژړا مې تجربه ده د ژوند

زما تاریخ هم ټول په وینو سور دی
زما کاري تجربې
ټولې تړلې له جګړو سره دي

ماته ژړا ، لکه خندا داسې ده
زه مې د اوښکو په باران کې لویه
له ما نه مه غواړئ چې ښه اوسمه
د تش په نوم ملي غرور سندرې
هسې وایم .

مورنۍ ژبه مې د ځان دښمنه
پردیو ژبو سره کار لرمه
خپل دین مذهب مې اوس
په خپله وژني
د بل مذهب سره روزګارلرمه.
زما احساس هم اوس پردی احساس دی
دغم مضمون کی دوکتورا لرمه
زما نورحال بیا په ګمنامې پتې
له یوې ورکې پلورل شوې انجلۍ
او یوه بې وسه ځوریدلې مورنه
یتم خانې سره نږدې
او د کډوالو کمپ کې
له یوې کونډې واخلئ.

زما اوس داسی پیغمبر پکار دی
چی سرتر پایه مې شهرت بدل کړي
له مرورو ځان سره ما پخلا کړي
زما د ټول ژوند واقیعت بدل کړي

ماته ډیوه د معرفت بله کړي
زما د کرکی ذهنیت بدل کړي
ما له نړې سره په لار سمه کړي
زما د وینی بیه لږ لوړه کړي
زما له نومه د وحشت ټکي پاک کړې
زما له سترګو اوښکې بل ځای یوسي .
او ماته وښايي چې
ژوند کی رڼا څنګه وي
ژوند کی ښکلا څنګه وي
ژوند کې خندا څنګه وي ؟

 

 

څلوریزه

كـــه پـــه زور كـــه پـــه رضــا وی شـونــډې غــــواړم

كـــه پـــه هــر رنــګه ســزا وی شـــونـــــډې غـــواړم

زه جـانـــانـه ســتـا د مینې په دام کــے گــيـر شـــــوم

كـــــه د ســر پــکـــې ســـودا وی شـــونـــډې غــواړم

به مناسب روز معلم در افغانستان ( ۱۳ میزان یا مهرماه ۱۳۹۱)

ای روشنگر راه هدایت       ای
بنشسته برجایگاه رسالت

ای سفیر خدای بر حق       زما
این فرخنده روزت مبــارک

بهترین تمنیات وتبریکات را از اعماق قلب خدمت معلمین عزیز ودانش پرور
تقدیم میدارم
.

لولاك لما خلقت الأفلاك

خداوند بزرگ(ج) دنیارا به روی بهترین دوستش پیدا کرد. چانچه درحدیث قدسی
آمده است(اگربه خاطر روی تو نبودی دنیارا نمی آفریدم
(

بعدازپیدایش دنیا، خداوند به فرشتگان فرمود: من برای خود در زمین نماینده
وجانشینی می آفرینم که منعکس کننده نور من باشد وآینه ی تمام نما برای تصویرخودم باشد،
که هر گاه در روی اوببینم چهره خودم را مشاهده نمایم. اوانسانی است که همانند من وطبق
دستورات من، خواهان هدایت وسعادت بشر است
.

هدف خداوند از این همه توصیف این بود که مقام ومرتبه ی خیلفه خود را به
نمایش بگذارد وبه فرشتگان بنماید که کسی را که او برگزیده است چی ویژه گی دارد
.

 آیا این شخص کیست
ودارای کدام مقام میباشد؟

بله! این شخص محمد(ص) است و وظیفه اش معلمی است. بلی! معلم ومعلمی.

آری! این است ارزش معلم ومعلمی، ارزش معلم واقعی وباخدا در نزد خداوند
برابر باارزش دنیا وآفریدن دنیا ست
.

انسانها به بهترین دوستش، بهترین موقف را می سپارد. چنانچه خداوند(ج)
بهترین وظیفه را نیز به برگزیده ترین بنده اش داد
.

این مقدس ترین وظیفه نزد خداوند بود که نزدیکترین بنده اش را سزاوار آن
میدید
.

بلی!

معلم بزر گوار است چون نمایندۀ خداست           معلمی مقدس است، چون وظیفۀ انبیا ست

بدون شک دنیا ومافیها مدیون معلم است. صوفی عشقری(رحمة الله علیه) میفر
ماید
:

معلم گرنبودی اینقدر علم از کجا میشد               به الفاظ وبه معنی طالبان چون آشنا
میشد

ویا این که شاعر میفرماید:

کی بود نشانی زترقی وتمدن        
هرگاه نبودی فکر توانای معلم

به راستی اگر معلم نبودی، چراغ خانه ی ما چگونه روشن میشد. چگونه ازجهالت
به سعادت وکرامت انسانی میرسیدیم؟

معلم کسی است که دنیارا روشن کرده است. خود سوخته است ودنیارا ساخته است.

بشریت با استفاده از عصاره های معلم به این جایگاه ومدارج رسیده است.
معلم کسی است که با درک وظیفه ورسالت ایمانی ووجدانی خود، علم را ازنسلی به نسلی منتقل
وانکشاف داده است. با این کارش بزرگ ترین احسان را بر ماکرده است وبزرگترین حق را بعد
از خداوند بر مادارد
.

زندگی انسان به دوقسم است. 1- ظاهری.  2- معنوی

دردنیای هستی پدر ومادر سبب شکل دهی ظاهری انسان گردیده است ومعلم سبب
شکل گیری زندگی معنوی انسان گردیده است
.

کسی که اینقدر درحق ما لطف کرده است باید سزاوار بهترین ارزش واحترام
باشد
.

ای که سزاوار سپاس ودعـــــــــــایی      برسرمـــــا چون گوهر شـــــب نمایی

تاج عزت وکرامت خدا برسرتو نهـــــاد       وظیفه مقدس رسالت برکــــف تو داد

دنیارا منور ساختی از عصارۀ وجودت       برماست که شویم هردم خاک قدومت.